(untitled) (Годишен зборник на Филозофски факултет - Скопје, 2015)
Koгa родителите првпат ќе дознаат дека нивното дете има некои пречки 60 развојот, нивните животи моментално ce менуваат и тие мораат да ce соочат со MHOГУ предизвици. Пред cè, тие ќе мораат да lu променат очекувањата што u имгале поставено за своето дете, ќе мораат да ce справат со дополнителните финансиски трошоци (плаќање лекови, дополнителни третмани, приватии часови, превоз), како и со многубројните отсуства од работа или и да ce откажат од неа, бидејќи некој мора да ce грижи за детето со пречки во развојот. Некои од нив можеби ќе ce соочат и со социјална изолација од страна на поширокото семејство, соседише и пријателите. Реакциите на родишелите, во моментот на поставување на дијашизата кај нивното дете, ce исклучиво индивидуални, па нивното познавање е од големо значење за процесот на рехабилитација, бидејќи тој многу ќе зависи од ставот на родителот. Интензитетот и манифестацијата на реакцијата ќе зависат од: личносша на родителот, родителската аспирација во однос на детето, девијантностите во семејството, социоекономскиот слој на кој му припагаат родителите и сл. Најчести реакции на родителите κοία üpe пат ќе ce соочат со фактот дека имаат дете со пречки во развојот ce: шок, негирање, лутина, страв, срам, вина, збунетост, немоќност, разочарување, огорченост, завист и тага.