Аристотеловиот концепт φρονησις и етичкото образование и воспитание (Годишен зборник на Филозофски факултет - Скопје, 2018)
Во систематизацијата на интелектуалните доблести, Аристотел меѓузнаењето (ἐπιστήμη), мудроста (σοφία), мислењето (νοῦς) и вештината (τέχνη) јавбројува и практичната мудрост (φρόνησις) која ја дефинира како „да [се] просудиза работите кои се добри и полезни за него [разумниот човек, φρόνιμος Ј. П.], но неделумно..., туку за работи кои воопшто се однесуваат на доброто живеење“ (NE1140a23-27). Аристотел ја разликува φρόνησις од научното знаење и од вештинатазатоа што под неа ја подразбира способноста не само да се одлучи како да се дос-тигне одредена цел, туку исто така и способноста да се просудуваат и да се одре-дуваат добрите цели соодветно на тежнеењето на одредена личност кон достигну-вањето на среќата/блаженството/благосостојбата (εὐδαιμονία). Ова ја повлекуваимпликацијата дека образованието и воспитанието не треба да се сфати само ка-ко процес на стекнување знаења и вештини, туку како процес на станување доблес-на личност преку мислење ставено во контекст.Без да се обидуваме да дадеме конзистентно изведување на импликациитеод воведување на принципите на етиката на доблеста во воспитанието, во овојтекст ќе ја разгледаме можноста за поставување поинаква перспектива во однос навоспитните практики изведени од една античка етичка теорија, особено од специ-фичниот поим што го воведува оваа теорија – поимот φρόνησις.
Keywords: ΦΡΟΝΗΣΙΣ; АРИСТОТЕЛ; ЕТИКА НА ДОБЛЕСТА; ЕТИЧКО ОБРАЗОВАНИЕ,; ВОСПИТАНИЕ