(untitled) (Journal of Contemporary Philology, 2024)
Во оваа статија ја разгледуваме семантиката и прагматиката на честицата зар во стандардниот македонски јазик, која се јавува наизменично со варијантата зарем. Сметаме дека зар/зарем се употребува во пресупонирани прашања со да/не, кои се прагматички најсоодветни вo контекстите каде што постои конфликт меѓу претпоставката на говорителот и некој директен или индиректен доказ што ја побива таа претпоставка. Во истражувањето сакаме да ја откриеме улогата на зар/зарем во пресупонираните прашања и да ги определиме функциите на таквите прашања во дискурсот. За да ја постигнеме целта, анализиравме примерок составен од прашања кои содржат зар, ексцерпирани од современата македонска проза. Резултатите на анализата покажуваат дека честицата зар/зарем не е задолжителна, туку служи да ја зголеми асертивната компонента за сметка на интерогативната во семантичката структура на зар- прашањето. Тоа се манифестира со засилување на неверувањето и на чудењето на говорителот дека пропозицијата, кодирана во прашањето, не е вистинита, особено во контексти што содржат контрадикција. Таквата семантика овозможува зар-прашањата да се употребуваат во реторичка функција, или да изразуваат индиректни тврдења коишто служат како успешни стратегии за убедување.