(untitled) (Journal of Contemporary Philology, 2025)
Оваа статија ја истражува идејата на Салман Ружди за мигрантството (migrancy), како книжевна верзија на поимот профанација на Џорџо Агамбен. За разлика од Агамбен, кој ја заснова профанацијата врз фигурата на homo sacer, делото на Ружди покажува дека профанацијата или нечистотијата се пројавуваат преку мигрантството. Трудот го прикажува, го разгледува и дискутира за мигрантството како амбивалентна реалност, којашто не само што го отелотворува потенцијалот за подобрување на човековата состојба (conditio humana), туку истовремено ги зајакнува и ги храни формите на исклучување. Во статијата се тврди дека континуираното културно преговарање и обновување, кое што го бара миграциската рационалност, е неопходно за унапредување на квалитетот на животот на човекот. Од теориски аспект, во статијата се применува пристапот на интерсекционалност, кој ги проучува „односите меѓу наизглед различните феномени“, со цел да се испитаат интелектуалните врски меѓу Ружди и Агамбен. Земајќи го Ружди, како книжевен автор и Агамбен, како филозоф, статијата имплицитно го поттикнува неопходното зајакнување на поврзаноста меѓу сите области – како што се книжевноста и филозофијата – во рамките на хуманистичките науки. Самата статија се состои од три дела. Првиот ја разгледува важноста на мигрантството во делото на Ружди. Вториот дел се фокусира на романот Сатански стихови, при што се анализира односот меѓу мигрантството и нечистотијата во романот, како и последиците од вообичаените сфаќања за нечистотијата во современите културни и идеолошки констелации. Последниот дел се занимава со научната поврзаност меѓу нечистотијата кај Ружди и профанацијата кај Агамбен. Статијата завршува со промислување на потенцијалот на тие поими, во заедницата што допрва треба да дојде.