(untitled) (Journal of Contemporary Philology, 2019)
Студијата го толкува значењето и ја актуализира функцијата на меморијата при конструирањето на приказната во наративна структура од хибриден вид, во која се активни фиктивните елементи на романот и документарните факти на мемоарите. Способностa на субјектот да меморира е во тесна врска со начинот на кој се претставуваат просторот и времето во рамките на еден текст со вакви жанровски одлики. Во студијата се става акцент врз последното дело на Марсел Пруст од циклусот романи Во потрага по изгубеното време (1913–1927), насловено како Пронајденото време (1927), и врз мемоарите Истанбул: меморија и град (2005) од Орхан Памук. Нараторот субјект и во двете дела настојува да ги регистрира разликите во времето и промените во просторот како резултат на реконструкцијата на значењата. Промените се во однос со процесот на неговото спознавање низ рефлексии за себе, но и со неговото толкување и перцепции на случувањата во времето, на луѓето и во просторот. Нарацијата во двете дела се обидува да ги совлада овие аспекти на егзистенцијата и да ја осмисли неа преку селективен и креативен пристап насочен кон зачувување на спомените и спротивставување на уништувачката моќ на времето. Во двете дела клучна улога има самоанализата, низ која нараторот доаѓа до сознанија за тоа дека смислата на животот може да биде исполнета единствено ако му се посвети на пишувањето.