КОЈ СЕ ПЛАШИ ОД ЛИКОТ „ЛОШ“? (Филолошки студии, 2021)
Теориските дескрипции на постмодернистичката проза, понудени од страна на Брајан Мекхејл, Патриша Во, Дубравка Ораиќ Толиќ, ја потенцираат онтолошката доминанта, којашто во конкретните книжевни текстови е отелотворена во тематиката на онтолошките проблематизации на границите меѓу световите и текстовите. Овој текст интерпретативно ќе ги елаборира овие теориски премиси врз романот Ќерката на математичарот од македонскиот автор Венко Андоновски. Толкувачкиот фокус ќе биде поставен врз три рамништа: 1. врз интерпретацијата на онтолошките теми во романот; 2. врз метафикциските постапки (интертекстуалноста, интратекстуалноста, транстекстуалноста, вакантната цитатност, рекурзивните структури, транссветовните идентитети), преку коишто тие теми се артикулираат во романот; 3. врз толкување на функцијата што ја имаат тие постапки во однос на демонстрирањето на онтолошките игри со границите меѓу световите (книжевност – стварност, уметност – живот, факт – фикција, автор – лик) и меѓу текстовите (оригинали и плагијати, текстови и метатекстови) и меѓу жанровите. Интерпретацијата на романот на Венко Андоновски доведе до два заклучоци со теориски импликации: прво, сите постапки учествуваат во афирмацијата на комплексната метафикциска тема за односот стварност – фикција и во таа смисла учествуваат во редефинирањето на класичното поимање на романот како миметички жанр; второ, онтолошките игри кои учествуваат во романескната структура се прелеваат и во чинот на рецепција на текстот, вовлекувајќи го и читателот во онтолошките игри.
Keywords: онтолошка доминанта, постмодернистички роман, метафикција, интертекстуалност, транссветовни идентитети, рекурзивни структури, рецепција